فرزند شیطان

شنیدم...

خسته گی...

              خسته گی...

                            خسته گی...

و همه ش...

             یا صدایی نمی آید...

             یا بی حاصل...

             چشم ام خشک شد که صدایی عزیز بشنود...

دیگر از جرقه خبری نیست،

                 و از آن صعب العبوری خواستنی،

                 و از آن ترنم ناشناس بوسیدنی،

                 و از آن بارش بوییدنی،

من خودم را می خواهم،

                یکی از آن ها که خوانده ام ات،

                                      هنوز نگاه داشته ای،

                                                            آ ی ا...

    شب است...

Who Care It?

ازین سَموم که بر طرف بوستان بگذشت

عجب که بوی گلی هست و رنگ نسترنی...

باورم نیست که نیست...

هر چی سعی می کنم هیچ احساسی ندارم...

باید می فهمیدم همه ش همین نیس...

حتی همون موقع هم یه موقع ها صورتش رو مجسم می کردم...

وقتی خیس خیس بود...

و دستم بهش می چسبید...

حتی حالا که فهمیدم...

بازم یه موقع ها یه همچین فکری می کنم...

تَرلَلَلا ، تَرلَلَلا...

هر کاری­اش می­کنم...

هر کاری...

تکون نمی خوره...

حتی یه سانت...

داره له میشه...

می­دوم

می­پرم...

می­چرخم...

...

.......

....

.....

چرا که نه؟

تا حالا اونجوری دیده بودی اش؟

خداییش دیده بودی؟

کلمه بازی نکن...

من که ندیده بودم...

نه...

فکرشم نمی کردم آخه...

این جور موقع ها آدم کم میاره، خب نمی دونه چی باید بگه، اصلا تو خیالشم نیس، یهو جلوش می بینه اونو...

چیکار باید می کردم؟

آدم یهو یه حرفایی می زنه که منظورش فرسنگ ها دوره ازون، اما دیگه گفته...

هیچی هم مث قبل نیس، که نگفته فهمیده شی...

اما هنوز اون عظمت هس...

اون شکوهِ ستودنی...

توی چشماش...

حرکاتش...

یادش بخیر نداره که رفیق، عمو جون همه چی همونه، نه؟

آب یک آب است، لیکن چند جو...

خودم میگفتما، حالا یادم رفته...

اَی بابا...

خدا به همه همه مون کمک کنه...

به امید خدا...

شاعری اشک نداشت...

فلهذا...

                                   خندید...